De Paterswoldseweg, de straat waar ik aan woon is – naast dat het lang is – van alle markten thuis. Zo is de Paterswoldseweg de trotse bezitter van een heuse Russische specialiteiten-winkel. In deze winkel pronken de CCCP en USSR T-shirts, lachen de vodka’s in de stellages je toe en vind je makkelijk alle ingrediënten voor een oerrussische stroganoff. U begrijpt het al, deze winkel verkoopt voor geen meter.
Daarnaast biedt de Paterswoldseweg voldoende eetgelegenheden. Zo heeft de straat zoals elke straat in elke stad een heuse Chinees genaamd: Ou Hai, wat naar mijn mening klinkt naar iemand die net in zijn zak geschopt is. Het duurt dan ook anderhalf uur voordat je bestelling klaar is, maar dan heb je ook direct voor de hele week eten.
Dan is er nog snackbar en tevens café “ons moeke”, een enigszins Brabantse naam voor een knus snackbarretje waar “ons moeke” ’s avonds de frikadellen en ’s nachts vers getapte biertjes vrolijk over de toonbank laat rollen.
Tot voor kort was de naaste concurrent van café “ons moeke”, café “barbiertje”. Een naam dat mij erg aanspraak omdat het een combinatie bevatte van de woorden “bar” en “biertje”, de twee meest voorkomende begrippen in de vocabulaire van de gemiddelde student. Het was een standaard kroeg met een eikenhouten interieur waar de stamgasten tot laat in de avond een kaartje legden of lekker een potje voetbal keken
Sinds kort is café “barbiertje” omgetoverd tot “vrouwencafé Towanda”. Het eikenhouten interieur is vervangen door strakke leren stoelen en stevige roestvrijstalen tafels, geheel naar de mode bekleed. Er zijn geen tv’s met voetbal meer, geen darts en geen kaarten. Nu biedt café Towanda het volgende: gebabbel, gepraat en geroddel. Iets waar wij als mannen natuurlijk erg naar uitkijken als we naar de kroeg gaan.
Laten we eerst naar de naam Towanda kijken. Na mijn inziens lijkt de naam meer op een prostituee waarvan de houdbaarheidsdatum al een tijdje verlopen is. Een goede overeenkomst omdat je bij beiden uren kan doorzakken en bij beiden wil je er liever niet gezien worden.
Dat het interieur en de naam mij niet aanstaan is natuurlijk een kwestie van smaak. Van de naam ‘het feest’ of ‘dolle dries’ wordt ik ook niet warm of koud van. Het is het bordje op de voordeur van de kroeg die ‘t ‘m doet. Hierop staat het volgende vermeld: ‘mannen mogen alleen naar binnen onder begeleiding van een vrouw!’
Lieve vrouwen, zijn wij soms losgeslagen TBS’ers? Zijn wij ongecastreerde pitbullterriërs? Zijn wij verstandelijk gehandicapten? NEEN! Is dit emancipatie? NEEN! Dit is de reinste vorm van discriminatie!
Emancipatie is goed, de vrouw moet meer loskomen van het aanrecht. De vrouw is baas in eigen buik en mag in de top van de samenleving meewerken. Sommige vrouwen gaan echter te ver. Zo ook de eigenaar van café Towanda, en voor hun heb ik een boodschap: Als u dan zo geëmancipeerd bent, betaal dan eens al onze drankjes, ga eens tegen ons slijmen tot we er moe van worden, neem ons dan eens mee naar huis voor een goede beurt. Dat zal ons mannen in ieder geval goed bevallen!
Het leven gaat voort aan de Paterswoldseweg, de Russische winkel blijft slecht runnen, Ou Hai blijft langzaam en Ons Moeke blijft knus. Café Towanda stroomt langzamerhand weer wat vol, maar alleen met mannen. De kaarten komen weer op tafel en voetbal weer op de tv. Het interieur is echter wel veranderd, maar ach, inrichten? Daar zijn vrouwen toch beter in!
Vincent Hazelhoff, november 2009
Stuur door
Dit is niet OK