Door: Vincent Hazelhoff
Televisie is al ruim 80 jaar het medium dat de wereld veranderd heeft. Het zond in 1969 de indrukwekkende landing op de maan uit en de overwinning van het Nederlands elftal in 1988. Het zendt ook, tot ieders plezier, van 1 tot 5 in de nacht vrouwen uit die naakt zijn en die je kan bellen voor gesprekken. Je zou het haast een wonder in een doosje kunnen noemen, zo’n televisie. Maar de voordelen van deze technologische vooruitgang brachten ook het duveltje in het doosje met zich mee.
De commercialisering van de televisie is een van de redenen. De hele commerciële televisie mag zichzelf een klopje op de schouder geven voor de hoeveelheid slechte programma’s die zij op deze aardbol hebben gezet. Een Rotterdams baggerschip zou zelfs er nog in zijn vastgelopen.
Deze vuile tackel met gestrekt been op John de Mol en zijn kroos heeft natuurlijk haar argumenten nodig. Laten we een aantal voorbeelden noemen. Zo bevat RTL typische programma’s voor de lamme donderdag, vrijdag of zaterdagavond. De titels voorspellen weinig goeds. Zo heb je ‘da’s lachen!’ en ‘stom, stommer, stomst’, waarin de redactie van RTL wat YouTube filmpjes achter heeft geplakt van mensen die met brommers tegen muren rijden of kleine kindjes die schommels tegen hun hoofd aan krijgen. Even wat ‘boing’, ‘deng’ en ‘knots’-geluidjes toevoegen aan deze hersenfracturen en het blijkt allemaal opeens grappig te zijn.
We zijn nog niet klaar. RTL biedt nog meer entertainment. Ditmaal in de ‘reality’-sector, een woord dat blijkbaar zo duur is dat sommige mensen alleen al voor de naam naar het programma kijken. Van deze programma’s is ‘De Pfaffs’ het ergste. Nog steeds weet niemand wie die Pfaffs zijn, wel dat ze rijk en Vlaams zijn en daardoor klaarblijkelijk belangrijk genoeg om 24/7 een camera om zich heen te hebben om elke poep en scheet van hun kostbare leven voorgoed op film vast te leggen. Wat het meest tegenvalt is dat het gezin niet eens miserabel genoeg is. De in de scheiding liggende, opgepompte ‘fakefighter’ Hulk Hogan of de wandelende drugszombie Ozzy Ozbourne, dat is ‘reality’! Zo lang ‘reality’ ‘reality’ is, is het niet leuk.
Net zo erg is de publieke omroep die zo inspiratieloos is dat ze nauwelijks hun Nederland 1,2 en 3 met programma’s kunnen vullen. De incompetentie van de presentatoren laten je vol schaamte het blik afwenden van het scherm maar tegelijkertijd je in je broek plassen van het lachen. Dit komt met name door de BN’ers (Bekende Nederlanders red.). Neem nou onze volkszanger Frans Bauer, de gewone man uit het woonwagenkamp die zich tot het narcistische gezicht van de goedkope energie schopte. Ook presenteert hij het programma ‘bananasplit’, waarin het giechelende “Fransie” tijdens het presenteren bijna ejaculeert van opwinding.
Maar van beide programma’s zijn de talentenjachten wel het allerergste. Het begon allemaal met Idols in 2002. Ze zochten leuke zangers, dan wel zangeressen. Het klonk allemaal erg onschuldig, maar toen de populariteit van Idols vooral onder krolse 14-jarige pubermeisjes een enorme boost kreeg, werd er rap besloten tot een vervolg hierop. Al gauw ontkiemden er de meest rare talentenshows zoals ‘X-factor’ (zingen), ‘Op zoek naar Joseph’ (musical), ‘Holland’s got talent’ (je kan blijkbaar iets), ‘de beste uitvinding van Nederland’ (uitvindingen) en last but worst: ‘De nieuwe Uri Geller’ (oplichters). Hierdoor lijken deze programma’s een soort nieuw uitzendbureau te worden.
Quasi-experts vormen samen een jury om te beslissen of je wel goed bent in wat je doet. Jammer genoeg bestaat die jury vooral uit mensen die er niets van begrijpen. Neem bijvoorbeeld Gorden of René Froger. Ze hebben meer verstand van het spectrum van het rectum dan de muziekterm Ad Libitum en wat Patty Brard bij ‘De nieuwe Uri Geller’ doet is nog steeds een vraag die zelfs voor de hedendaagse filosofen onopgelost blijft.
De Nederlandse bevolking vond het uiteindelijk genoeg. Ze lieten van zich horen tijdens de verkiezing voor de afgevaardigde van het Eurosongfestival in 2010. Het nummer was geschreven door Vader Abraham, gezongen door verschillende kansloze types en gepresenteerd door Yolanthe Cabau van Kasbergen. In de jury zat onder andere George Baker. Frans Bauer hield de kandidaten, de spanning en zichzelf in bedwang. Maar de jury kon niet kiezen tussen Sieneke en Loekz, en tot overmaat van ramp koos het publiek de kandidaat Vinzzent. Vervolgens moest Vader Abraham onder druk van Yolanthe beslissen. Daar stond ie dan. Het was de mooiste dag uit mijn leven.
Stuur door
Dit is niet OK